Pasifik Okyanusu’nda devasa bulut halkası görüntülendi
NASA’nın Terra uydusu tarafından yakalanan bir uydu imajı, Pasifik Okyanusu’nun ortasında oluşan devasa ve neredeyse kusursuz bir bulut halkasını gözler önüne serdi. Bilim beşerlerine nazaran bu çeşit bulut yapıları az olmasa da, bu denli izole ve “hiçliğin ortasında” oluşan bir versiyonu epeyce sıra dışı.
Yaklaşık 450 kilometre çapındaki bu etkileyici yapı, Hawaii Adaları’nın birkaç bin kilometre güneybatısında tespit edildi. NASA’nın Earth Observatory ünitesine nazaran bu dev bulut halkası, MODIS isimli müşahede aygıtı tarafından görüntülendi.
Bulut halkası, Rayleigh-Bénard konveksiyon hücresi olarak bilinen bir meteorolojik olay sonucu oluştu. Bu olay, farklı sıcaklıklardaki havanın yükselip alçalmasıyla tetiklenen konveksiyon hareketlerine dayanıyor.
Ulusal Okyanus ve Atmosfer Dairesi’ne (NOAA) nazaran iki tıp konveksiyon hücresi bulunuyor: Kapalı hücreler, soğuk havanın hücrenin kenarlarında alçalıp merkeze bulut bırakmasıyla oluşuyor; açık hücrelerde ise soğuk hava merkeze alçalır ve kenarlarda bulut oluşur. Bu fotoğrafta görülen bulut halkası, kapalı bir hücreyle meydana geldi.
Normalde bu çeşit hücreler altıgen halli olur ve gökyüzünde öbür benzeri hücrelerle birlikte desenler oluşturur. Fakat bu olayda bulut hücresi tek başına ve izole formda oluşmuş durumda. Bilim insanları, bu durumun arkasında küçük bir adacık ya da güneş tarafından aşırı ısınmış bir su yüzeyinden yükselen sıcak hava kesimi olabileceğini düşünüyor.
Earth Observatory uzmanlarına nazaran, yükselen sıcak hava kütlesi evvel kümülüs bulutları ve hafif yağmur oluşumuna sebep oldu. Yağmurla soğuyan hava aşağıya hakikat indi ve etrafındaki sıcak havayı yukarı itti. Bu da halka formunda kümülüs bulutlarının oluşmasına taban hazırladı.
Bu oluşum, ekvatora yakın düşük basınç jenerasyonu olan İntertropikal Yakınsama Bölgesi’nin çabucak güneyinde yer aldı. Bu bölge, sık sık yaşanan fırtına ve sağanaklarla biliniyor ve bulut halkasının oluşumunu desteklemiş olabilir.
Bulut halkasının doğusundaki deniz yüzeyi, metalik bir parlaklıkla dikkat çekiyor. Bu, güneş ışığının okyanus yüzeyinden yansıyıp direkt uydunun algılayıcısına ulaşmasıyla oluşan bir ‘güneş parlaması’ (sunglint) tesiri. Bu tesir, okyanusu adeta devasa bir gümüş aynaya çeviriyor.
Konveksiyon hücrelerinin varlığı birinci sefer 1961 yılında, NASA’nın TIROS-1 uydusu sayesinde fark edildi. Bu uydu, tam ölçekli birinci hava durumu müşahede uydusuydu. O vakte kadar bu karmaşık gökyüzü desenleri meteoroloji uzmanları tarafından büyük ölçüde gözden kaçırılmıştı.